Source : Wikipedia

જૂની ખખડધજ ઓરડીમાં એક ખૂણામાં ગંગા ડોશી ન જાણે કેટલાય વર્ષોથી મૃત્યુની રાહ જોતા કમાડ વગરની બારી પાસે બેઠા હતા.

ગંગા ડોશી હાથમાં ત્રીસેક વર્ષથી એની આંગળીઓ સાથે ચોંટી ગયેલી તુલસીની માળાને અનાયાસે ફેરવતા હતા. કાયમ થોડી ભીની રહેતી આંખોને ખંડિત મૂર્તિ પર એકીટશે માંડીને ડૂમા અને ઉધરસવાળા ધીમા અવાજ સાથે એના ઠાકોરજીને કહી રહ્યા હતા.

“કેય સે કે બહુ મોટો રોગસાળો ફાટી નીકળ્યો સે. માણહથી માણહને સેપ લાગી જાય સે. સાર સાર હાથ આઘા માણહને ઝપટમાં લઈ લે સે…

આવા કાળ જેવા વખતમાં તે હુ જોઈને આ ડોહીને ઝીવતી રાખી સે?

પણ તું ય એમાં હુ કરે નહિ? સેપ લાગે એટલું ય કોઈ પાહે આવે જ સે ક્યાં?”

-હાર્દિક મકવાણા “હાર્દ”

Related posts
ગુજરાતી સાહિત્યવાર્તા અને લેખ

સ્વર્ગ કે નર્ક?

“તે ઘણાં ખોટા કામ કર્યા છે. તારે…
Read more
ગુજરાતી સાહિત્યજ્યોતિષ અને આધ્યાત્મિકતાવાર્તા અને લેખ

ચૈત્ર સુદ પૂનમ - મા બહુચરનો પ્રાગટ્યોત્સવ

ગુજરાત રાજ્યની બીજી શક્તિપીઠ અને…
Read more
ગુજરાતી સાહિત્યવાર્તા અને લેખ

ચેટીચંદ - ઝૂલેલાલદેવનો જન્મદિવસ

ભગવાન ઝૂલેલાલનો જન્મ ચૈત્ર સુદ બીજના…
Read more

Leave a Reply

%d bloggers like this: